دو تبسم دو نگاه

عمر پا بر دل من
می نهد و میگذرد
خسته شد چشم من از
این همه پاییز و بهار
نه عجب گر نکنم بر گل و گلزار نظر
در بهاری که دلم نشکفد از خنده ی یار
چه کند با رخ پژمرده ی من ، گل به چمن
چه کند با دل افسرده ی من ، لاله به باغ
من چه دارم که برم در بر آن ، غیر از اشک
وین چه دارد که نهد بر دل من ،غیر از داغ
دیدن روی گل و سیر چمن نیست بهار
بخدا بی رخ معشوق گناه است گناه
آن بهار است که بعد از شب جانسوز فراق
بهم آمیزد ناگه دو تبسم دونگاه