آینه

صبح که چشمم وا شد
ابر پلکام سرده سرد
خودمو دیدم تو
سقوط روزهای درد

خوابه بی قراره شب
چشم‌ خسته از نگاه
رو صدام بغض خزون
مثل یه درد بی گناه

یک نفس بغض سکوت
شونه های بی پناه
منتظر تو آینه
ولی سخته این نگاه

یه نگاه به آینه
یه نگاه به آسمون
تو دلم پر از صدا
که کنار من بمون

یه نگاه به آینه
یه نگاه به آسمون
تو دلم پر از صدا
که کنار من بمون

روی گونه‌های خیس
گریه های ناتموم
ردّ پای جا گذاشته
روی خشکی گلوم

دیدم این کودکِ پیر
که هنوز منتظره
تو مسیر زندگی
نقش یک مسافره

یه نگاه به آینه
یه نگاه به آسمون
تو دلم پر از صدا
که کنار من بمون

یه نگاه به آینه
یه نگاه به آسمون
تو دلم پر از صدا
که کنار من بمون