جراحت

منظور دنیارو نمیفهمم
تو این تلاطم های تکراری
تسلیم میشی تا که بغضت رو
تو خشم و نفرت ها نگه داری

با آیینه قهرم از اون وقتی
چشمامو روی نور میبستم
تو شعله درگیر افکارم
مثل نگاه مرگ یخ بستم

یک انفجار از مرگ رویاهام
چیزی که توی ذهن پاشیدم
مرگ تموم آرزوهامو
یک شب جلوی باورم دیدم

من به گلوله بارها گفتم
شلیک مثل مرگ باور بود
یوسف همیشه رد زخمش رو
مدیون چندتا نا برادر بود

میسوزه از عمق جراحت هام
شلیک های ممتد و شکاک
من یک درام سخت سنگینم
توی حقیقت های وحشتناک

حس عجیب و سرد و بی نورم
حال بدم رو داری میبینی
من یک فروپاشی نابم با
لبخند های تلخ و تزئینی