موی سپید

موی سپید را در آیینه من دیده ام
از نارفیقانم بس رنجیده ام
روزگار از من چه می خواهی بگو
از زمین وآسمان از همه بریده ام
در جوانی حس پیری می کنم
خسته از دنیا ولی بازم‌صبوری می کنم
خنده را از ما گرفت این روزگار لعنتی
گر چه میخندم ولی خنده های تلخ و زوری میکنم
جوانی رفته و نایی نمانده
دل بشکسته ی ما را بجز آهی نمانده
خداوندا در این دنیا جوانی بر دل ما آرزو شد
جوانی رفت و‌فردایی نمانده