پدر ، تکیه گاه من

تَرانِه،آهَنگ و تَنظیم : مِیثَم مُتِقاعِد

پُِشتَم کِه خالی میشُد، تِکیه‌ گاهِ مَن ،تو بودی
دَستِ پُرَت را کِه دیدم، بِه تَرسْ ،آرامَم فُزودى
بویِ نان و خَستِگی، رویِ پیراهَنِ تو بود
شَب کِه دیر میرِسیدی، دِلِ خانِه روشَن بود

حالا هَر کُجا بِرَم، رَدِِّ قَدَم‌هات با مَنَست
هَرچِه دارَم اَز نِگاهِ گَرمِ بی‌ مِنَّتِ توست
اِسمِ تو را کِه صدا میزَنَم، دِلِ مَن میلَرزَد
مِثلِ بارانِ رویِ شیشِه، یادِ تو دَر مَنَست

پِدَر، پِدَر، تِکیه‌گاهِ مَن
پِدَر، پِدَر، جانِ خانِه‌ اَم
پِدَر، پِدَر، سایه‌بانِ مَن
تا نَفَس دارَم، دوستَت دارَم

دَست‌ هایَت زُمُخت بود و دِلَت، مِثلِ آیینِه، صاف
خَستِگی را میبُردی، با یِک لَبخَندِ بیصِدا
هَرچه دُنیا سَخت شُد، تو بَرایَم کوهِ صَبر
مَن هَنوزَم بَچِِّه‌ اَم، پیشِ تو اِی بالایِ سَر

اَگَر اِمروز ایستاده اَم، اَز تو یاد ،گِرِفتَم
اَز نِگاهِ بی غُرورَت، راه آموختَم
تو بِه مَن نان نَدادی فَقَط، زِندِگی بَخشیدی
دَر شُلوغیِ جَهان، راهِ بَرگَشت را کِشیدی

پِدَر، پِدَر، تِکیه‌گاهِ مَن
پِدَر، پِدَر، جانِ خانِه‌ اَم
پِدَر، پِدَر، سایه‌بانِ مَن
تا نَفَس دارَم، دوستَت دارَم

حالا اَگَر دورَم اَز تُ، باز هَم نَزدیکِ مَنی
دَر رَگِ مَن، دَر نَفَسِ مَن، مِثلِ نامَت روشَنی
روزِ سَختی کِه بیایَد، یادِ تو بالِ مَنَست
هَر قَدَم کِه پا گُذارَم، عِشقِ تُ دُنبالِ مَنَست

پِدَر، پِدَر، تِکیه‌گاهِ مَن
پِدَر، پِدَر، جانِ خانِه‌ اَم
پِدَر، پِدَر، سایه‌بانِ مَن
تا نَفَس دارَم، دوستَت دارَم