۱۲ بهمن

چق نبودنت سخته مامان پاشو زندگی کردنو یادم بده.
محاله خاطره هامونو یادم بره چقد سخته بگیره تو خوابم دلت

منم اون استرسِ قبل عملت
حالا چطوری کنار بیام من یه نفره
از صبحِ ۱۲ بهمنِ سرده بدنت

درد میکشیدی هربار
میدیم، شدم پره حسرتو غم باد
میزدم بیرون فک میکردی بیخیالم ولی نمیدونی چه دردی کشید افگار

همه میگن باید قبول کنم
چیو من خودم چند روزه تموم شدم
من که دیگه هیچی زنده به گور شدم ولی باورنکرده هنوز خودم

نشد هیچ موقع حالم خوب. شدم مثه حرفای خودم نامفهوم
شاید بقیه فراموش کنن ولی
من همه چیو یادم موند.

دیگه چیزی نمونده بشه کارم تموم
امیدی نعرم به آیندمون
کاش میشد قبر بغلو بخرم.
بیشتر وقتا بیام بخوابم پلوت.

واقعا نیستی دیگه نه؟
برام نداره هیچی دیگه فرق
دیگه دنبال هیچی نی دلم دستای گرمت شده این سری چه سرد.

پاشو حالمو عین قدیم درک کن
بی تو اوضام شده وخیم تر خب.
پاشو زخمام اَ دیرو عمیق تر شد مامان پاشو تیکه هامو اَ رو زمین جم کن

ورس ۲

امرو اَ همیشه تنهاترم. ولی همیشه گرمه پشتم بت انصافا شاید قید زندگیو همین فردا زدم
بعد مرگم؛ کجا منتظرت باشم؟

قدم میزنم شب کوچه هارو. با تو تصور میکنم هر رو یه جارو
نگران نباش، مراقبم. دیگه تو اتوبانا نمیکشم معکوسِ چارو

میشه هوام هررو خراب
صداش کردم جوابمو نداد
جز تو هیشکی هوا منو نداشت
فق گردن میگیره این حالمو طناب

خاطره هامون میکوبه عینه هیلتی تو سرم آرزوم شده تو بغلم بگیرمت
ببخش اگه بعضی شبا دیر میومدم
فک میکردم دوباره میبینمت

هررو ماتِ یه قابم دیگه
الان اگه هرچی تورو بخوامم دیره
تورو خوب یادمه منی که حتی اسم خودمو یادم میره


الان دلم میخواد فقط نگات کنم بگم‌لال شم اگه روت شه صدام بلند
یه وقتا ولی پیش میومد میرفتم تو خودم میدیدم ۳ ماه گذشت

مامان چقد دلم نگاهتو خواست کاش منو بغل میگرفت بجای تو خاک
بی تو زندگیم به مو بنده انگا خورده همه ترکشا کنار نُخام

نگا این بغضا میخوان منو خفم کننو یکی داره داد میزنه تو سرم بلندو میگه دیگه نیستی تو روز تولدم باید بجای خودت عکستو بغل کنم