نور مشکی

اگه کمو کسری داره یه ذره منطقت ینی کُلاتو گم کردی پسِ معرکه
مسیرتو میده یه در بسته شکل مگه شروعِ دوباره از سر خط چشه

عجیبه امیدی به خودت نداری
وابسته به آدمای دورت نباشی
همه بم میگم خونه پُرش روانی نقش اولمو دادم به حسین پناهی

خیره به یه مکان سردو ساکِت
به انتظار انفجار رکتورا
میگذره از تاریخ مرگ من دو سال
حس میکنه خط مرزو پام

دنبال خودم میگردم وسط چرنوبیل
حس میکنی یه جای تاریکو وقتی
بفهمی هیشکی اینجا غیر تو نی من تنها موندم زیر غبار رادیواکتیوnnnVerse 2nnnتقریبا تو همه مسیرام هیچ نور سفیدی نی که تو این شرایط دنبال یه نور مشکی ام
انقد همه چی غیرعادی شده که تو فرودگاهم, منتظر بوق کشتی ام

صداش درنمیاد یه جسد پیر میگرده دنبال بچگیاش
علاقه ای نداره بخنده زیادو هنو سقف اتاق اون یه ابر سیاس

حتی ، خودم به خودم پشت میکنه این همه کارد چرا گلو منو کند میبره
نمیکنه اثر مورفینو حس میگه من نفس میکشم ولی مُردی خودت

میبری اگه واستی بیش از حد شاید بمونه یه هیکل باندپیچی ازت
من خوبه حالم
مثه آهنی که با آرپیجی زدن

رو سرم یه آواره دائم مغزم عینه مرکزه بازاره شامِ
بزور میدادم تالا ادامه
فقط سرمو میگیرم بالا به ظاهر

الان کجام ! میکنه به قابا اشاره
دیگه، نداره این راها یه چاره
میکنه یه قبرو واسه سال ها اجاره
میگه اینجا پایانِ راههnnnVerse 3nnnگیر کردم من تو یه سکانس دائم دنبال خودم میگردم توی شناسنامه
بین دو راهی نی حق انتخاب ساده
واسه چتر بازی که ترس از ارتفاع داره

میمونه ازت یه حس نابودی وقتی
پاتو میزاری بجا این پله ها رو مین
نمیدونم دیگه به چه زبونی بگم
یه خرابه مونده از یه امپراطوری

میبینم یه جاده تو مسیر
یه حصار دور خودشو بافته بود اَ سیم انگار حس پریدنمو گذاشته رو اسید
ینی دلم هوایی نشه رو سایت موشکی

میده عذابم گِره
میخوره امید نده از آینده بم
امکان داره همه چیو یادم بره
اگه سکوت کردم به دادم برس

جنگو دیدم همه جای شهرم من
زیرِ راکتو گاز خَردلم
دیدم مینِ ضِد نفرو واسه هر قدم
دید دارم ولی اندازه شعاع دفترمو

تو لحظه ی سقوط بمبا رو سرم
تعجبی نداره خنثی بودنم
دیگه رسیدم به پایان مسیر
دوباره به دنیا اومدم