نویسنده

تنها تصویری که یادمه از حالم محوِ
خب البته الباقی جزئیاتو یادم رفته
یه نکته مبهم تو ذهنمه که ساعت هفتِ
چشام گرم شد هوای بیرون شاید سرده

سمت چپ سینش یه خورده پارگی دیدم
میگه به کسی ربط نداره دنبال چی میرم
میگم یه من ، اگه بجا اون باشه چی میگم
من نویسندم، نشد ا کسی نامه بگیرم

همه تو نقشنو منتظرن کو نقاب بعدی
گفتی امید، ما به روزای دور اشاره کردیم
انگار. دستتو میزاری رو شونه های افعی
نیازی نی دنبال خودت تو کوچه ها بگردی

تو مغزم یه بحث علمیه فقط که مُنتهی نمیدونم حرفامو به کی بزنم
که تو جنگ سیاهی بدی به سفیدشم حق بلاخره آخر داستان همه رفیق همن

همه چی شروع شد از ۷ دسامبر
دیدم زخمامون داره میرسه به حد نصاب.
منتهی که میکردیم از حق همه دفاع
ولی منطقی نی این همه نقاب. من

گور خودمو یه جایی کندم . حتی
ساعتا به ساعت نگا میکردم اگه اشتباه داری میری ا یه راهی برگرد گاهی تو سرم میپیچه یه صدا بیش از حد

گرفتی ا دیروز یه چی یاد
که همه بازیگریمو این ویروس سریال
جدی نگیر این زندگیو چون هرکاری کنی زنده ازش بیرون نمیای

نشسته بودم رو یه نیمکتِ کهنه
تو فریادها شنیدم یه نویسنده مُرده
دیدی خالی میشه تو یه لحظه پشتت
دیدم منمو رو لبمم یه نیشخندِ خشکِ

موند ازم یه خبرِ تو انتشار
حتی خودمو تشخیص نمیده سوی چِشام
شده خونم رو این زمین یه دونه شِکاف
رو جنازمه یه اسلحه ی بدونِ خشاب

نداره به طور کامل اطلاعی وقتشو هدر میده افسر دایره جنایی ،
به هر طریقی میده ادامه انتها نی انگا روحمو باید جلو یه آینه بزاری.

تو یه اتاق سفید ، با خنده های شبیه ، به گریه زیر فشاره حمله های پنیک
فراری ام از صدای شدید امرو انتقالم میدن به شکنجه گاهِ جدید

فراموش میکنی هرچی یادت هَست
به زمین گرم‌ میخوردیم از خیالِ تخت
نمیدونی چه حالی میشم من زمانی که ا بدنم میگذره جریان برق

فشارِ شکستگیه دنده ها رومه.
دیگه رمقی نداره یه نسلِ آلوده
میکنی حالِ بدو ا نگامون حس همه دلخوشیه من صدا خنده هاتونه

رسیدم به سیاهی مطلق
جسد نداره نیازی به کشتن
نمیخوره به این آینه مشتم دلم قرصِ فک کنم این بیماریه رشد کرد

خودتو نزاری به جام حتی برا یه لحظه
یه سلول و فوبیای فضای بسته حتی به زور نزنی تو این حوالی پرسه
سخته بسازی تو این خرابی از صفر

گذشت برام اندازه چن هفته یه شب
کاری کرد همه دنیامو برعکس بکشم زیر تاریخ فوتمو امضا میزدن
با اینکه دارم نفس میکشمnnVerse 2nnدوتا بندِ کفشِ گره خورده رو سیمِ تیر
کنجه خاطِرَمه هی میزنه بی حسی..بم
یه ۱۰۲ ساله ی زیر ۳۰
میگه میری و یه رو به خودت میرسی

به. تر نمیشه حال گند دوتامون
مثه حس اضطراب قبل بمبارون
ا دو متری انداختنم یه ضرب به اقیانوس
شدم یه بی رمقِ شکستهِ و داغون

شکل میده شیب راه بهت. عین همه نمیگه اومده چی به ظاهرت! ولی میگه نزا له بشه زیر پا دلت
نزا دیگه تقاصشو ریه هات بده

تو این اوضاع نداره چاره اونم توهم یه رو میبینی تاریکه همه جای خونت
اینجا. کسی نمیزنه از آرزوش حرف الان از جانب خودت بنویس یه نامه رو خط

بنویس یه رو تموم میشه همه استرسات
نمیبینی ا پایه کدرِ سال
دیگه.. بد را نمیدی به دلت تا میدونی قراره دانشگاه بشه قزلحصار

دیگه نمیده دنیا بوی جنگ و صف نمیبنده یه گردان تو یه خط
خنثی میشه همه بمبا روی همو کار نیرو هوایی میشه گلبارونِ شهر

میپرسی یه روز عادی داری نه خب اینجا حرفای پشت سرو تو خالیا میگن

یه رو حافظمو به ماهیا میدم

دیگه. رو لب نویسنده خنده نمیاد از دل دیوار اتاقا . یه پنجره میخوام

بسازم از تیکه های شکسته سِریال

خاک گرفته رو سنگ قبرم
منتهی نمیدونم صفحه چندم
زیادو کمه سنمو زده رو کف دستم
یه رو به همینا فکر میکنی نه به مقصد.

میگی بجای گله حرفای قشنگتر بزن جدیدا ا همه چی میگیره کمتر دلم
انگا بعد گذشته ۷۰ سال به یه ناشنوا سمعک بدن

شنیدم یه خبرایی تو این زمینه صبح
ترور سفیر صلح
بی اطلاع اَ قاتل و شریک جرم شدن همه درگیر کمکای صلیب سرخ

و تو دامنه ها دیدم یه عده پیاده اسیر
هزار سال قبل از میلاد مسیح
متاسفانه به قبل سیاهه تصویر تو به انتظار شنیدن چیا نشستی!

احتمال داره که پا نشم از خوابم ظاهرا
که تو یه سلول سیاه دنبال کاغذ باطلم
که شایدهیچ رنگیو نبینم تا هشت سال بعدn292 سالمه با اسهاب کهف

از آینده یه سر به قدیمشم زد
دید ، همه چی شده از همیشه سخت تر به کل اتفاقات این قضیه شک کرد گفت. حل میشه همه‌ چی ولی یه درصد

بار دوم بود ، زیر فشاره برق
دیدم یه نفر به بچگیام اشاره کرد که داره نقاشی میکشه تو یه جای سرد
یه منظره وَ در ادامه دررررد

کنار غروبا یه جاده میکشید
تو واقعیت نه ولی تو خواب که میشه دید
مثه یه بلاتکلیفی زیر بهمن گیریم حرف تیم نجات نمیرسید