بی معرفت

شب و باران و خیابان و دل دربدرم رد شدی از برم و سوخت ز غم بال و پرم گفته بودم که نرو خانه مرا ویران نکن عاشق خسته خود را به جهان حیران نکن

وای از این سوز جگر وای از این داغ نهان داغ نهان دست در دست رقیبان شدی ای جان و جهان جان و جهان

ما گذشتیم از این عشق ولی با دل زار تو بمان با دگران دلخوش و بی درد و قرار

بی معرفت سهم من از چشم تو آوارگی است این دل خسته گرفتار شب تنهایی است انفرادی شده باز این قفس و این بدنم خسته ام از خود من سنگ نزن بر بدنم

بی معرفت ای بی معرفت

آمدی بر سر ویرانه نشستی که چه سود سوز این آتش کین کار دل و کار تو بود

گفته بودم به تو ای عشق مکن با من جنگ دل من شیشه بی پشت دل تو سنگ به سنگ

بی معرفت سهم من از چشم تو آوارگی است این دل خسته گرفتار شب تنهایی است انفرادی شده باز این قفس و این بدنم خسته ام از خود من سنگ نزن بر بدنم

بی معرفت ای بی معرفت

گر بمیرم ز غمت لب به شکایت نزنم قصه این است که خود قاتل این جان و تنم قاتل این جان و تنم

تو بمان با دگران وای به حال دگران بی معرفت انفرادی شده جان