نفرین شدگان

خموش،سکوت،نفرین شدگان
خزان مرگ بر پیکرتان
عذاب بر شما،ای بی خبران
خدایی نیست در باورتان
جمود فکر آمد به جهان
چو نوری سرد از جانبتان
به کجا می‌روید ای گمشدگان
نور ظلمت است در رهتان
در انتها مرگ تقدیر توست
در آینه دیو تصویر توست
چه سان خوی ددان را پیشه کردید
چه سان با فکر خود اندیشه کردید
چرا کشتن چرا قانون جنگل
چنین خوی بدی را پیشه کردید
انسان با خویشتن بیگانه شد
دنیای ما اینک ویرانه شد
اما باید به مرگ اندیشیدن
اما باید لب مرگ را بوسیدنn نفرین بر شما
شما آوارگانی در خروشید
پس از مردن همه سرد و خموشید
نمی مانید در این دنیای فانی
لباس آدمی تا کی نپوشید
لباس بره ها بر تن چه زیباست
ولی چنگال و دندانها هویداست
چه مغرور و چه نادان است انسان
در آخر مرده ای تنهای تنهاست
تا کی انسان تهی از وجدان فنا شود
نور ظلمت قعر دلها رها شود
دنیا ویران أسف وحرمان که بر سر است
سلطان و گدا در باور ما برابر است
خموش،سکوت،نفرین شدگان
خزان مرگ بر پیکرتان
عذاب بر شما ای بی خبران
خدایی نیست در باورتان
جمود فکر آمد به جهان
چو نوری سرد از جانبتان
به کجا می‌روید ای گمشدگان
نور ظلمت است در رهتان