سرود مرگ

من همانم که در جانم
من همانم که می دانم
من سرود مرگ را
با فریاد می خوانم
من توأم بنگر مرا
من ره وجدانم
من همان روح ویرانم
چون نسیم سرد وعریانم
من نماد روز پایان
من سرودی از اسیرانم
من سرود مرگ را
با فریاد می خوانم
من توأم بنگر مرا
من ره وجدانم
من همان روح ویرانم
چون نسیم سردو عریانم
من نماد روز پایان
من سرودی از اسیرانم
من نسیمی سرد چون بادم
من غباری محو در یادم
من اسیر غول و دیوان
از همان آغاز میلادم
چو درختی پیر افتادم
که برسم به روز میعادم
من،به،شکل،جن و انسان
اندکی در شکل استادم
من از این سقوط دلشادم
چون از این قفس آزادم
من همیشه لخت و عریان
من غباری محو در یادم
من همانم که در جانم
من همانم که می دانم
من سرود مرگ را
با فریاد می خوانم
من توأم بنگر مرا
من ره وجدانم
من همان روح ویرانم
چون نسیم سرد و عریانم
من سرود مرگ را
با فریاد می خوانم